بیماری منییر

بیماری منییر مربوط به گوش داخلی است و در اثر فشار زیاد مایع آندولنفاتیک در لابیرنت غشایی رخ میدهد و باغث تورم غشا رایسنر میشود .

دلایل بسیاری برای این بیماری مطرح شده و عموما گمان میشود که دلیل آن مشکل در تنظیم تولید آندولنف یا انسداد داکت و ساک اندولنفاتیک باشد اما اتیولوژی آن کاملا مشخص نشده است.

بیماری منییر به علل مختلفی نسبت داده شده است: آلرژی غذایی ، کم کاری تیروئید ، نارسایی غده فوق کلیوی و هیپوفیز ، اختلالات خود ایمنی ، بیماری های عروقی ، تنگی مجرای شنوایی داخلی داخلی ، تروما ، سیفیلیس ، عفونت های ویروسی و نقایص ژنتیکی.

علائم بالینی منییر شامل موارد زیر میباشد :

حملات اپیزودیک سرگیجه

کم شنوایی

وزوز

احساس پری یا فشار در گوش

حملات به مدت 20 دقیقه تا چند ساعت رخ میدهند . وزوز ناشی از منییر ، زیر و بمی پایینی دارد اما میتواند حالت های دیگری نیز داشته باشد .

هیدروپس اندولنفاتیک باعث کم شنوایی حسی عصبی در فرکانس های پایین میشود اما در فرکانس های بالا نیز گسترش میابد و در نهایت شکل ادیوگرام صاف میشود .

آسیب حاصل از منییر نوسانی است زیرا کم شنوایی و وزوز بین حملات بهبود میابند و ممکن است در مراحل اولیه در بین حملات کاملا بهبود یابند .با این حال در طولانی مدت وزوز و کم شنوایی دائمی میشوند و حین حملات بدتر میشوند . ممکن است کم شنوایی با درجه عمیق نیز رخ دهد .

منییر در 70 تا 85 درصد موارد یک طرفه است اما 40 درصد از آنها وقتی مدت زمان زیادی دچار این بیماری باشند درگیری دوطرفه پیدا میکنند .

درمان های پزشکی :

رژیم غذایی کم نمک

دیورتیک ها

استفاده از داروهای سرکوب کننده سیستم دهلیزی و آرام بخش ها به منظور کنترل سرگیجه

درمان پزشکی تخریب گر : زمانی استفاده میشود که فرد شنوایی قابل استفاده ای در گوش مبتلا نداشته باشد ، چون این فرایند باعث ناشنوایی میشود